Soms is de wereld of het leven zo overweldigend dat we er letterlijk op leeglopen. Opladen begint dan met jezelf en jouw behoeften serieus te nemen. Voor mij betekent dat vaak: meer naar buiten, nog meer op de fiets, de tuin in en … praten en huilen. Zo laat ik toe wat me in de weg zit.
Even tanken om weer op te laden
In mijn boek schrijf ik ook over mijn tranen.
Het opnieuw moeten leren huilen,
omdat mijn tranen voor mij niet veilig voelden.
Mijn eigen ervaring en bewustwording hiervan zorgden ervoor
dat ik, in de opvoeding van mijn kinderen, dingen anders heb gedaan dan wat ik zelf leerde.
Ik heb er bewust voor gekozen om hen te leren dat tranen er mogen zijn.
Wanneer ze niet helemaal lekker in hun velletje zaten,
nam ik ze op schoot met de woorden:
‘Kom maar even tanken…’
Soms zaten ze stil op schoot.
Geregeld kwamen er tranen.
Altijd gaf ik aan dat ze eruit gehuild mochten worden.
En binnen no time had ik meestal weer een gezellig kletsend kind op schoot.
En nog steeds werkt het zo…
het praten, het even tanken, het mogen huilen.
Ongeacht de leeftijd,
hebben we dat niet allemaal nodig?
Die ruimte om alles er te mogen laten zijn?
Hoeveel ruimte is er om stil te staan?
Als ik tegenwoordig om me heen kijk
en de gekte en het snelle in de wereld zie, dan vraag ik me soms af
hoeveel ruimte er nog is om toe te laten.
Om stil te staan bij verdriet.
Bij rouw.
Teleurstelling.
Verbroken contact.
Verlies.
Of gewoon niet weten waarom het er is…
Kunnen we nog wel stilstaan om dingen aan te kijken?
Of moeten we gewoon maar door?
‘Trek het je niet aan’, ‘Je moet gewoon…’
Of is er ook ruimte om even te tanken?
De natuur in te gaan?
Zo te knuffelen dat het gevoeld wordt?
Weer te landen bij jezelf?
Om verder te kunnen met een volle tank
in plaats van een tank die maar blijft lekken
omdat dingen niet meteen verwerkt kunnen worden
door de ruimte die ontbreekt in jezelf of onze maatschappij…
Toelaten wat is
In de loop van de afgelopen jaren leerde ik steeds beter om te tanken bij mezelf.
Eerst door nog meer toe te laten wat is.
Mezelf de ruimte te geven voor wat zich aandiende.
Te praten en te huilen…
Door het gemis van mijn liefste vriendin en een breuk in onze familie
voelde ik me echter ook zo vaak alleen.
En het bleek lastig mijn tank weer helemaal te vullen…
Mezelf omarmen
Tot ik iets ontdekte wat helemaal aansloot bij wat ik op dat moment nodig had.
Ik ervoer gevoelens van gemis, verdriet,
alleen zijn en niet meer volledig verbonden zijn met mezelf.
Niet meer helemaal verbonden met Boven,
omdat ik kwijtraakte waar ik stond.
Met de focus op die gevoelens begon ik mezelf te omhelzen.
Toelaten wat ik voelde,
armen om me heen.
Zacht kloppend op mijn eigen armen…
Na een aantal minuten voelde ik rust.
Ik voelde me gedragen.
De eeuwige drang te moeten voldoen verdween.
De machteloosheid in de situatie ebte weg.
En ik voelde een kracht diep in me.
De kracht die nooit verdwenen was,
maar verborgen bleef
doordat ik keek vanuit mijn gekwetste zijn.
Wil je updates ontvangen over mijn boek? Meld je dan aan via onderstaande knop.
Over de auteur
Johanna Koopman is schrijver en zelfstandig ondernemer. Zij schrijft vanuit haar eigen ervaringen over dankbaarheid, persoonlijke ontwikkeling, mindset, (moes)tuinieren, water, leefomgeving en veranderingen in de maatschappij. Daarnaast is zij onafhankelijk Enagic®-distributeur en begeleidt zij mensen wereldwijd bij vragen over onder andere Kangen Water® en emGuarde.
Lees meer over Johanna
