Deze tekst gaat over het wegvallen van verbinding, de mix van verdriet en opluchting en hoe ik mezelf weer terugvond.
Verwarring in relaties
Als de verbinding met familie en vrienden wegvalt, dan doet dat wat met je.
Iedereen kan benoemen: ‘ach dan past de energie niet meer’, ‘laat gaan’, ‘zegt meer over hen dan over jou’ of ‘dan zat het zeker allang niet goed’, maar het doet nog steeds pijn.
Het gemis van een stukje zekerheid, veiligheid en ‘gewoon’ valt weg.
En dat is pijnlijk, verwarrend en soms bevrijdend tegelijk.
Ik kamp ook met een schuldgevoel, want had ik niet anders moeten reageren?
Had ik niet…
Maar tegelijkertijd weet ik ook: mijn grens was bereikt.
Nee, sterker nog, ver overschreden.
Een vraag die vaak gesteld wordt: ‘gaan jullie het wel weer oppakken’ of ‘zet je wel weer stappen om te verbinden’?
Want aan de ene kant schijnt ‘laten gaan’ goed te zijn, maar anderzijds is het toch ook wel de bedoeling dat je het weer goed hebt. Met name met familie.
Ingewikkeld vind ik het.
Want ik had dit nooit verwacht, nooit gedacht.
En toch voel ik naast verdriet ook opluchting.
Daarnaast ook eenzaamheid.
En wat ik verwarrend vind is dat ik via bijvoorbeeld mijn schrijven op social media zoveel positieve reacties krijg. Over dat ik zo open ben, zo puur, zo duidelijk…
Hoe tegenstrijdig bij de verwijten die ik kreeg.
Maanden onder spanning staan
En zo raakte ik verwijderd van mezelf.
Niet door één moment, maar door maanden van spanning en twijfel.
Wetende dat ik ‘iemand pijn en verdriet deed’ door afstand te houden en tegelijkertijd fijne berichten te krijgen van mensen die mijn schrijfsels zo waardeerden.
Hoe konden zoveel mensen zo positief naar me zijn?. Contact met me willen, terwijl er tegelijkertijd een hele fase in mijn leven afgesloten leek te worden omdat het niet meer lukte in goede verbinding te blijven.
Dat zelfs, ondanks dat er nog liefde was, samen zijn alleen maar stress opleverde?
Hoe zag ik mezelf eigenlijk nog?
Daar ontstond een vacuüm, waarin ik mezelf kwijtraakte.
Ik rouwde om wat er niet meer was.
En zo leek het leven een zuigend gat te worden, waarin ik rondtolde, zonder te beseffen waar ik heen moest bewegen…
Herstellen door rust
En toen nam ik rust. Ging ik focussen op dankbaarheid en trok ik mezelf los van de computer.
Ik ging puzzelen, nog meer fietsen en wandelen en, ondanks het natte weer, begon ik vast in de tuin.
Handen in de aarde.
Alles wat doods is opruimen, om zo ruimte te maken voor wat al aan het ontstaan is.
In het donker, zonder dat ik het in de gaten had. Verscholen nog. Voorzichtig ook.
Langzaam ontluikend, als nieuw leven.
En in die ruimte ontdek ik: ik ben meer dan de rol die ik jarenlang innam in relaties. Ik ben meer dan de persoon die het niet meer trok om contact te hebben waar openheid niet leidend was. Ik ben geen slachtoffer van mijn grenzen, geen schuldige door mijn afstand. Alles wat ik deed was uit zelfbescherming én uit oog voor mezelf.
Rouwen om wat er niet meer is
‘Egoïstisch zijn moet jij nog leren’, zei mijn vriendin jaren geleden tegen me en het is inderdaad precies wat ik nodig had. Ze zou trots op me zijn als ze me nu hoorde.
Trots als ze zou zien dat ik ervoor koos om mijn grenzen te bewaken. Dat ik koos voor mezelf en ons gezin.
Het voelt rauw om te rouwen om wat was.
Tegelijkertijd mag ik ook kijken naar wat IS. Wie ik ben en wie ik wil zijn. Ik mag koesteren wat is geweest en loslaten wat schijnbaar niet meer mogelijk was.
Het is niet wat ik wilde of waar ik op uit was. Het is juist wat ik heb willen voorkomen.
Wellicht té graag heb willen voorkomen, terwijl mijn grenzen al eerder waren bereikt.
Het is goed. Ik mag accepteren dat ik deze grens getrokken heb.
Ik mag gaan zien dat ik veel meer ben dan deze keuze.
Dat ik kracht in me heb. Liefde. Vertrouwen. Geduld.
Dat ik nog steeds veel te bieden heb, ondanks dat ik niet meer kon ontvangen waar ik op hoopte in de relaties die braken.
Ik mag weer gaan staan. Mijn hoofd opheffen naar de hemel.
Hier ben ik. Niet perfect, maar wel in groei én in waakzaamheid voor mijn grenzen.
Meer lezen?
Lees ook:
– Trouw blijven aan jezelf
– Ik mis het open gesprek
