De titel van deze blog zal wellicht bij menigeen de haren overeind zetten, want oeh AI, dat is gevaarlijk… Juist daarom ben ik bewust gaan kijken hoe ik AI gebruik in mijn eigen leven én waar mijn grenzen liggen.
AI gebruiken en de creepy kant van beelden
Juist omdat er zoveel ‘negatiefs’ over geschreven wordt, vond ik het belangrijk om er zelf eens mee aan de slag te gaan. Alleen zo kan ik immers ontdekken waar mijn grenzen liggen. Waar ik ‘ja’ tegen zeg en waar ‘nee’.
Op mijn fb tijdlijn komt op het moment geregeld de groep ‘Photoshop request’ voorbij. Daar vragen mensen in de groep of anderen hun foto kunnen bewerken en er komt van alles langs. Foto’s van auto’s die mensen graag ‘in de prak’ willen zien om hun partner te laten schrikken. Kapsels worden veranderd (vaak ook om het schrikeffect).
Maar ook foto’s van overleden dierbaren komen voorbij. Oude foto’s worden ‘gepimpt’ of omgezet in bewegende video-beelden. En dat alles uit 1 foto hè?!
Ik moet eerlijk toegeven dat sommige mensen er echt wat moois van maken, maar tegelijkertijd vind ik het creepy. Want als ‘gewone’ mensen dit al kunnen, beseffen we ons dan wel wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is? Overleden mensen weer in beweging zetten op beeld… Neem daarbij even mee wat ze tegenwoordig kunnen met spraakcomputers, dan is de tijd wellicht nabij dat onze dierbaren in AI vorm weer tegen ons kunnen spreken…
Sterker nog… ik heb in de afgelopen jaren inmiddels al heel wat voorbij zien komen en twijfel hier en daar of sommige mensen, die we zien op tv, nog in leven zijn. Nu er zoveel mogelijk is, hoe weten we dan nog of wij wel kijken naar acties in real life (letterlijk) of dat we met zijn allen (deels) naar een groot gefaked wereldtoneel zitten te kijken, waarbij maskers en AI álles kunnen doen lijken op?
Dus ja, ik zie bij AI dat er dingen kunnen ontstaan waarbij we ons moeten afvragen of het allemaal wenselijk is. Maar zoals bij alles denk ik ook: er is een goede en een kwade kant. Het is daarbij aan ons om te kijken welke kant wij in willen zetten voor het goede in ons leven.
Hoe ik AI gebruik in het dagelijks leven
Afijn, ik ging dus aan de gang met de AI chatbots. Ik gebruik tot nu toe Gemini en ChatGPT en eerlijk: ik erger me zo nu en dan rot aan hun (overdreven) reacties en tegelijkertijd vind ik het super! (best vergelijkbaar met menselijk contact dus 😉).
Ik gebruik de bots om snel informatie op te zoeken als ik bv een info-blog voor mijn website schrijf. (En ja, uiteraard controleer ik dingen dan ook nog steeds) . Wanneer ik een paar dingen uit de moestuin heb in kleine hoeveelheden, zoek ik geregeld naar passende recepten. En op het moment ben ik aan het leren hoe ik de chat in kan zetten voor het maken van dingen in bv. Canva.
En dat zet me aan!
Jaren geleden schreef ik al een e-book ‘Over Leven in Dankbaarheid’ en ik goot mijn schrijfsel de nodige moeite in een template. Ik was trots dat het gelukt was, maar toch ook niet tevreden. Omdat ik wist dat het creëren me zoveel energie had gekost, liet ik het er echter bij. Ik zorgde dat de info beschikbaar was, maar mijn goede energie daarbij miste, omdat ik het niet kon aanbieden zoals ik graag wilde. Ook het plan om er een journal bij te maken liet ik varen. Want pfff, hoe moest ik dat voor elkaar krijgen en wat een tijd ging dat kosten.
Maar nu… heb ik de hulp van de chatbots en kan ik ineens creëren wat ik in mijn hoofd heb zitten. Al vragend kan ik ineens datgene maken waar ik zelf naar op zoek was. En dát past bij mijn manier van leven.
Ik ben namelijk iemand die altijd zelf kijkt naar oplossingen. Als ik ergens tegen aan loop, dan kies ik niet gewoon voor een ‘quick-fix’, maar ik wil het hele proces door. Ik wil ervaren en van daaruit leren. En doordat ik nu mijn vragen kwijt kan, kom ik in flow!
Hulp van mensen én van AI
‘Maar Johanna, er zijn toch ook mensen die je daarmee kunnen helpen?’
Ja, dat klopt, maar dan ben ik afhankelijk van tijd in hun agenda en bovendien kost dat me soms meer dan het me waard is. Bovendien heeft die ander ook altijd een mening, over layout, marketing en wat al niet meer. Helemaal prima, maar ik doe de dingen gewoon graag op mijn eigen manier. En nee, dat is meestal niet de gangbare, handige of winstgevende manier, maar wel de mijne 😊
‘Ja, lekker dan, maar als we hier allemaal in mee gaan, dan gaan we uiteindelijk toch banen verliezen’.
Ja, ook dat klopt. Hoe meer AI, hoe meer de techniek dingen gaat overnemen. En van mij mag het… (al heb ik daarin ook mijn grenzen uiteraard!)
Ik zie namelijk ook mogelijkheden, want hoeveel mensen zijn er niet die werk doen dat hen helemaal niet ligt? Hoeveel mensen zijn er niet die voorbij gaan aan hun passies en talenten omdat ‘brood op de plank’ nou eenmaal het belangrijkste is in het leven en we geld nodig hebben om dat te betalen? Hoeveel fouten worden er niet gemaakt door mensenhanden? En hoe beperkt zijn we in sommige dingen omdat het gewoon (te)veel tijd, nauwkeurigheid of complexiteit vraagt voor de ‘normale’ mens?
En wat als AI dan heel veel over gaat nemen?
Dan moeten we opnieuw onze weg daarin vinden en ik zie daarin, naast enge dingen, ook hele positieve opties en mogelijkheden!
En zo gaat het met alles: toen de auto kwam was er veel weerstand. Toen de mobiele telefoon kwam, was er weerstand. Toen het internet kwam, was er weerstand… en ja, alles heeft ook zijn negatieve kanten, maar door die ontwikkelingen hebben wij (jij als lezer en ik als schrijver) nu ook contact met elkaar. En wat hebben we daar veel aan gehad de afgelopen jaren.
We hebben immers nog nooit zo gemakkelijk contact kunnen leggen met mensen over de hele wereld. En nieuws is nog nooit zo snel de wereld over gegaan…
AI gebruiken, waarheid en eigen verantwoordelijkheid
‘Ja, maar dat is ook eng, want we weten niet meer wat waar is’.
Dat is wellicht juist goed! Want als wij zoekende zijn naar waarheid en willen ontdekken wat er speelt, dan zullen we moeten gaan onderzoeken. Dát besef komt er door AI misschien juist wel meer, want laten we ons alles voorkauwen door bots of worden we dan ook juist uitgedaagd om in onszelf te gaan kijken?
Want we moeten zelf gaan bepalen wat we wel willen gebruiken en wat niet. We mogen gaan kijken waar we wel aan mee willen doen en waar niet. En zo kunnen we juist door de ontwikkelingen ook dichter bij onszelf komen. Zelf verantwoordelijkheid nemen en grenzen (leren) bepalen.
Wat AI gebruiken mij oplevert in leven en werk
Als ik zie wat het werken met een chatbot voor mij doet, dan ben ik daar positief over, want het zet me in flow, in creatiekracht, in ‘leermodus’ en daar doe ik het goed op. Daar geniet ik van. En als ik geniet, dan werkt dat door in mijn zijn. In wat ik uitstraal naar de wereld. In mijn kijk op dingen. Op mijn energie.
Dus, zoals met zoveel, denk ik maar weer: iets is niet alleen maar goed of alleen maar slecht. Het gaat erom hoe wij er mee omgaan. En uiteraard is het daarbij van belang om te kijken in wiens handen de technologieën zijn. Want alles kan positief en negatief gebruikt worden. En dáár zit wel een gevaar waar we alert op moeten zijn.
Uiteindelijk gaat het erom welke kant wij kiezen. In ons eigen leven én in de dingen die ons vanuit de maatschappij worden opgelegd. En daarin mogen we onderzoekend zijn. Mogen we keuzes maken, open staan voor mogelijkheden én onze grenzen bepalen.
Voor nu geeft het mij nieuwe ruimte en werk ik dus lekker verder aan datgene wat ik nu ‘zomaar’ zelf kan maken. Dat geeft me vrijheid én het biedt me mogelijkheden waar ik uiteindelijk wellicht ook weer anderen mee kan helpen.
En dat is waar ik me steeds op wil richten in het leven!
Video-tip over AI in de maatschappij
NB. Na het schrijven van deze blog kwam ik ‘toevallig’ deze video van Univibes tegen met Christian Kromme over AI in de maatschappij.
Ik heb het gesprek nog niet helemaal geluisterd, maar wat ik hoorde sluit wel aan. Dus wellicht mooi om te beluisteren.
