Hoe stiller ik werd, hoe duidelijker het me werd wat ik echt mis: een open gesprek waarin vragen welkom zijn en respect leidend is.

Verstillen

De afgelopen tijd was ik stiller op social media.
En binnenin mezelf is het al langer stil
en nu pas voel ik ruimte om daar wat over te delen.

De coronaperiode heeft diepe sporen nagelaten.
Enorme leerprocessen in gang gezet.
En nu, eindelijk, ook de nodige verstilling gebracht.

Zoals de wereld nu is, voelt het niet meer als mijn taak
om te blijven delen.
Maar om te helen.

Corona zorgde voor mij voor een omschakeling
naar onder ogen zien,
wat ik al van kinds af aan voelde:
er klopt iets niet.

De altijd voelbare heimwee deed me verlangen naar thuis,
al wist ik niet waar dat was en hoe het kon.
Een wereld van vrede en liefde,
waarvan ik wist dat ik hem ervaren had.

Mijn eigen pad volgen

Als kind snapte ik veel niet.
Wat ik zag en voelde, klopte niet bij wat mensen zeiden.
Het gaf verwarring.
En ook het gevoel dat er iets aan mij niet klopte.

Ik paste me aan.
Vooral omdat ik té gevoelig was, té moeilijk,
té labiel, té…

Toen onze kinderen kwamen veranderde er wat in mij.
Voor mezelf staan deed ik in extreme gevallen,
maar altijd met terughoudendheid.

Voor de kinderen gaan staan toen ze vastliepen in het onderwijs was anders.
Ik voelde het als mijn plicht om hun stem te zijn,
toen zij te jong waren om te spreken.

Als moeder kreeg ik verwijten over me heen.
‘Goed bedoelde’ adviezen en meningen van anderen
over onze kids
én de manier waarop wij met hen omgingen.

Er volgde schoolwisselingen en zelfs een verhuizing
omdat wij kozen voor hun geluk.
Doordat ik in die periode NAH opliep,
zette ik mijn werk als natuurgeneeskundig therapeut stop.
De focus mocht liggen op genezing én de kinderen.

We vonden onze draai in ons nieuwe huis.
De kinderen konden hun eigen pad ontdekken.
Ik vond genezing
En alles leek zo zijn weg te vinden.

Het leven kwam stil te staan door de pandemie

Toen kwam de pandemie.
En alles kwam tot stilstand.

Voor mij begon de zoektocht naar waarheid.
Vanuit mijn achtergrond als therapeut vielen er al snel kwartjes.
Daarna ging ik verder
en eindelijk werd het me duidelijk wat ik als kind al voelde:
er klopte iets niet.

‘Iets’ werd overigens ‘veel’,
want wat ik leerde over onze systemen,
onze ‘leiders’ en de wereldwijde kinderhandel en -offering,
liet me nachten wakker liggen…
Het maakte een vuurtje in me wakker,
want ik kon mijn ogen hier niet voor sluiten.

Ik deed mijn mond open,
vroeg anderen mee te lezen in wat ik vond.
Waarschuwde door aan te geven wat dokters en wetenschappers vertelden,
maar wat de media niet vermeldde.

Ik was verbijsterd over de volgzaamheid van mensen.
Ik was verbouwereerd en ontgoocheld.
Ook doordat mensen zeiden: ik denk dat je in veel gelijk hebt,
maar ik kan het niet aanvaarden,
want dan valt mijn hele wereldbeeld om.

Mijn enige conclusie was:
Als dít is wat de wereld is,
dan hóórt dat wereldbeeld ook om te vallen.
Want dit mogen we niet accepteren.

Kunnen we niet accepteren
met het oog op de toekomst van de kinderen.

Moeite met relaties

Steeds meer contacten werden moeizaam.
Ik werd verzocht te zwijgen,
maar hoe kan een relatie dan nog wederkerig zijn?

Gaat het dan om stabiliteit boven waarheid?
Voor mij werkte dat niet,
omdat waarheid juist boven stabiliteit kwam te staan.

Gelukkig had ik één vriendin, waarmee ik alles kon delen.
Zij stond naast me toen we het pad voor onze kinderen kozen,
toen mijn moeder overleed, toen ik plat kwam te liggen
en ook nu
was ze er altijd met een luisterend oor
een arm om mijn schouder én
we konden lachen
om onze zelfspot en de bizarheid in de wereld.

In 2021 overleed zij plotseling.
En mijn hart werd opengescheurd door verdriet en gemis.
Maar ik moest door…

Geen tijd en ruimte voor verdriet

Ik moest ‘de wereld redden’,
niet letterlijk, maar ik kon niet zwijgen.
Ik kon niet meer terug naar onwetendheid
en had in mijn ogen een taak
om aan te reiken wat er gebeurde in de wereld.

Niet om te overtuigen,
maar om te prikkelen.
Aan te sporen tot onderzoek…

Ik irriteerde mensen door wat ik schreef,
maar het moest…
de toekomst van de mensheid,
de toekomst van onze kinderen,
stond immers op het spel.

Ik verdreef verdriet en eenzaamheid.
De contacten met vrienden en familie werden wankel.

Om houvast te houden richtte ik me ook op mijn werk.
Ik bouwde een online info-platform
omdat ik het heerlijk vind om dingen in structuur te zetten
en info te kunnen delen.

Ik bouwde aan mijn website,
omdat ik een transparante weg wilde bieden
in kennis rondom water en straling.
Wat vond ik het heerlijk om eraan te werken
en wat werd het helemaal mijn ding.

Ik hielp mensen verder in hun keuze rondom balans in het lichaam.
En genoot.

Ik bereikte mijn grens

Maar onderhuids bleef het knagen.
Mijn bedding viel steeds verder weg.
De veiligheid die ik van kinds af aan kende
werd onrustig.

En waar ik altijd geprobeerd had in contact te blijven,
gebeurde er afgelopen zomer iets,
waardoor ik afstand moest nemen.

Mijn lichaam gaf het duidelijk aan:
de grens was bereikt.

Ik wilde er eigenlijk over delen,
maar het was te kwetsbaar.
Daarnaast wist ik, dat door openbaar te delen
er mensen mee konden lezen
die mijn schrijven wellicht anders zouden interpreteren
dan ik had bedoeld.

Ik wilde namelijk niemand kwetsen.
Juist omdat ik snapte waarom gebeurde, wat schijnbaar gebeuren moest.

Mijn website was inmiddels klaar,
het bedrijf liep lekker door
en ik dacht dat even rust nemen wel genoeg zou zijn.

Trauma verwerking

Niets was minder waar.
Het gebeuren raakte aan oud zeer
en trauma kwam snoeihard naar boven.

Een sessie gaf me inzicht,
waarmee ik verder kon,
maar het trok tegelijkertijd nog meer los
van wat aan het licht mocht komen.

En zo kwam ik op het punt
waarop ik moest concluderen,
dat ik eerst zelf verder moest helen
om door te kunnen met wat ik deed.

Ik mocht opnieuw gaan landen bij mezelf.
Zonder de veilige bedding die ik mijn hele leven had gehad.
Daarnaast zonder de veilige bedding van mijn lieve vriendin.
En zonder de bedding van vriendschappen die ik tijdens het leven had opgedaan.

Alles was weg, behalve de stabiele factor van ons gezin,
waar onze opgroeiende kinderen jongvolwassen werden
en uiteraard ook zorgen voor de nodige dynamiek in verbinding…

Ik mis het open gesprek en respect

In mijn schrijven vond ik niet meer wat ik eerder vond.
Het werd me ook meer en meer duidelijk,
dat er in de ‘wakkere’ wereld enorm verzet ontstond
dat zich uitte naar elkaar.

Wat ik ervoer tijdens corona,
begon ik weer te ervaren.
Mensen met een andere mening ‘vielen me aan’.
Maakten me uit voor …
Alleen omdat ik bleef volgen  wat ik altijd al had gedaan:
mijn intuïtie.

Betekent mijn intuïtie dan gelijk hebben?
Nee, maar het is wel datgene waar ik voor kan blijven staan.

Langzamerhand werd me duidelijk waar mijn systeem het meest naar verlangde:
wederkerigheid in gesprekken.
Openheid voor elkaars mening.
Acceptatie van elkaars standpunten,
zonder elkaar erom te hoeven veroordelen.

Want oordelen is zo makkelijk,
maar wanneer doen we dat het meest?
Als iets ons raakt in ons eigen zijn.
Als iets ongemakkelijk is wat we horen.
Als we getriggerd worden in een stukje dat ‘zwak’ is bij onszelf,
in twijfel…

Rust vinden

Om voor mezelf mijn pad weer helder te krijgen
en mijn zenuwstelsel rust te geven, trok ik me terug.
Om te onderzoeken wat er gebeurde in mijn diepste ZIJN
op gebied van relaties en verbinding zocht ik de stilte.

De afgelopen weken zat ik veel op de fiets,
tekende ik (Zentangle), puzzelde ik
en ik schreef.

En inmiddels wordt me steeds helderder wat mijn gemis is.
Niet alleen mijn beste vriendin,
niet alleen het verlies van relaties,
maar vooral het verlies van open gesprek.

Zijn vragen nog welkom?

Gesprek waarin we kwetsbaar mogen zijn.
Waarin tranen mogen vloeien, zonder ‘te kwetsbaar’ gevonden te worden.
Gesprek waarin we boos mogen zijn, zonder elkaar af te hoeven kraken.
Waarin we ons machteloos mogen voelen, zonder onszelf en elkaar kwijt te raken.
Maar ook gesprek waarin we sorry mogen zeggen, zonder elkaars mening aan te moeten nemen.

En bovenal: waarin we elkaar vragen mogen stellen, zonder in verdediging te schieten.
Waar we open kunnen staan voor nuances en elkaars inzicht.
En waar we kunnen zoeken naar een weg die voor iedereen veilig voelt.

Zien wat me leeggezogen heeft, geeft me rust.
Tegelijkertijd nieuwe focus en inzicht
dat ik mezelf mag beschermen.

Want uiteindelijk is het niet de strijd tussen ons waar alles om draait.
Het is de strijd tussen goed en kwaad.
Licht en duister.

Onze taak daarin is onszelf en onze grenzen te kennen én te bewaken,
zodat we kunnen blijven staan, ondanks alles.

Meer lezen?
Lees ook: Afstand nemen in relaties