In deze blog schrijf ik over omgaan met verdeeldheid door zelfreflectie én oefenen in dankbaarheid: wat triggert mij, welke oude pijn speelt mee en hoe helpt dankbaarheid mij om milder te worden?
Oude pijn
Als wij irritatie voelen bij iets dat we lezen, dan raakt het ergens aan onze eigen (oude) pijn, ons eigen verdriet of onze eigen angsten. Wanneer wij boos worden op iemand, ons aangevallen voelen, ons geraakt voelen, dan raakt er ergens iets aan onze eigen (oude) pijn, ons eigen verdriet of onze eigen angsten. Als wij mopperen, iemand anders zwart maken of naar beneden halen… Wanneer wij fel reageren, getriggerd zijn of onze mening alleen maar willen roeptoeteren zonder rekening te willen houden met de gevoelens van een ander, dan zijn we ergens geraakt in onze eigen (oude) pijn, ons eigen verdriet of onze eigen angsten. We weten dit vaak wel, maar beleven het proces onbewust of schuiven het bewust aan de kant. Het is immers makkelijker om naar de ander te kijken dan naar onszelf.
Zelfreflectie
In de afgelopen jaren merkte ik het bij mezelf en ik ging het bewust aan. Soms meteen als ik mijn emoties gewaar werd, soms pas later omdat ik het niet meteen zag.
Mijn ‘markers’ werden steeds duidelijker: mijn afstandelijkheid, mijn lichaamstaal, mijn tranen en mijn felheid. Als ik dat bij mezelf herkende wist ik dat ik dieper moest gaan kijken. Afstand moest nemen en naar binnen moest gaan.
Soms deed ik dat met tegenzin, want pfff, weer zo’n proces, maar altijd kwam ik er helderder en krachtiger uit als dat ik erin ging. Het gaf me ruimte en daarmee kon ik een ander ook meer ruimte geven. Ik ervoer meer mildheid en daarmee kon ik ook milder zijn naar de ander. Het leerde mezelf weer lief te hebben en daarmee kon ik ook de ander weer lief hebben. Al was dat soms wel op afstand, omdat samen (even) niet meer ging.
Mijn boosheid verdween. Wrok verdween. Mijn chagrijnigheid verdween. Felheid verdween. Om in een volgende situatie weer aangekeken te mogen worden. Want het proces houdt, als je het mij vraagt niet op, zolang we leven in een wereld zoals nu.
Getriggerd worden in een verdeelde wereld
De afgelopen tijd ben ik opnieuw door een proces gegaan. En uiteindelijk zette ik een stap waarvan ik al jaren wist dat ik die moest zetten, maar die ik nog steeds uitstelde. Het leek een klein puntje, maar voor mij was het groot. Ik zat vast in ‘de lieve vrede’ en hield mezelf daarin gevangen. Tot ik eindelijk over de drempel ging, omdat ik voelde dat ik bij mezelf vandaan was geraakt.
In dit soort processen kom ik altijd terug bij mijn oefeningen in dankbaarheid. Dankbaarheid voor mezelf, voor de ander, voor werk, overvloed, gezondheid – noem maar op. Want er zijn zoveel triggers, en elke keer helpen die oefeningen me ruimte maken, mezelf beter begrijpen, en stappen zetten die soms levensveranderend zijn.
Ooit schreef ik al een e-boek over dankbaarheid. Daarna deelde ik oefeningen op social media en ondanks de reacties van mensen dat ze er blij mee waren, deed ik verder niets.
Tot nu… Want eerlijk?
Mijn verbazing over wat ik zie op social media groeit. Ik zie mensen over elkaar heen vallen. En ik zie mensen vertrekken.
Telkens weer denk ik: ‘hoe gaan we het redden met elkaar?’ Wanneer kunnen we weer als mensen naast elkaar staan? Zonder labels en veroordelingen, maar in respect voor elkaar? Náást elkaar, wetend dat iedereen een rugzakje draagt, en dat wij nooit weten welke pijn, angst of ervaring het gedrag van een ander beïnvloedt.
Wetend ook dat we zélf onze eigen stukken hebben waar we aan mogen werken. Door daar de focus op te leggen. Want het ligt niet aan de ander. Het ligt bij onszelf. Hoe wij omgaan met situaties. Welke keuzes wij maken.
Kunnen we kiezen om ons eigen pad te verlichten, zodat we zonder rancune, wrok, oordeel of haat verder kunnen?
Dankbaarheid als oefening in een harde wereld
In de afgelopen weken heb ik mijn werkzaamheden op een laag pitje gezet en ben ik gaan schrijven. Ik heb mijn e-book deels herschreven en een nieuwe layout gemaakt. Daarnaast heb ik de oefeningen die ik geregeld doe, uitgewerkt in een 40-dagen journal.
Wanneer je namelijk iets écht wil veranderen, dan is 40 dagen oefenen de basis die je nodig hebt voor nieuwe patronen.
Als wij onze eigen pijn in liefde durven aan kijken en doorleven, dan gaan wij meer en meer in onze kracht staan. Als wij in dankbaarheid durven kijken wat er óók is, zelfs in deze wereld voor chaos, dan pas kan er iets nieuws ontstaan. Een energie die opbouwend is. Energie die verbindt.
De energie die ons helpt samen verder te gaan – niet om de ander te redden, maar omdat we samen sterker zijn.
In stilte zet ik stappen en kijk ik wat mijn bijdrage kan zijn in een wereld die lijkt te verharden en waar verdeeldheid de overhand lijkt te nemen. In stilte verzamel ik moed om mijn steentje bij te kunnen dragen, via de oefeningen die mijzelf zo geholpen hebben in mijn leven.
e-Book en journal ‘Over Leven in Dankbaarheid’
Wil jij je ook meer focussen op dankbaarheid?
Kijk dan op mijn pagina over Dankbaarheid. Daar vind je meer informatie over het e-book en journal dat ik schreef.
