Op het moment dat je merkt: ik weet het even niet meer, kan het leven voelen als een puzzel waarvan je het plaatje nog niet kunt zien. In deze blog neem ik je mee in een stukje van mijn ‘puzzel-proces’.
Stilstaan om verder te kunnen
Omdat ik merkte dat ik mijn balans wat kwijt was, heb ik de afgelopen maanden bewust meer rust ingebouwd. Er is zoveel langsgekomen de afgelopen jaren dat ik merkte dat er dingen zijn blijven liggen die eigenlijk verwerkt hadden moeten worden. Daarnaast zijn er dingen boven komen drijven die ik al een leven lang meetors en tja, dat moet er een keer uit.
Wellicht kan dat ook nu pas, want soms moeten dingen eerst aangeraakt worden voordat je überhaupt in de gaten hebt dat ze je dwarszitten.
Op het moment dat je je er bewust van wordt, is er vervolgens vaak geen weg meer terug… zo werkt dat bij mij tenminste, want als ik eenmaal zie dat iets niet klopt, dan ga ik ermee aan de slag. Dat houdt in dat ik eerder genomen keuzes soms moet bijstellen. Of dat ik angsten moet aankijken. Of dat ik eerst rust moet nemen om te kunnen verwerken.
Het leven als puzzel zonder voorbeeld
Ik maak extra tijd vrij om buiten te zijn en op het moment zit ik geregeld te puzzelen. Vaak mooie puzzels met bloemen en dieren. Maar vandaag koos ik wat anders. In de kast bij mijn schoonmoeder vond ik namelijk een puzzel met een groot vraagteken erop. Er zaten twee zakjes met puzzelstukjes in. Voor zover ik kan zien, horen ze niet bij elkaar, want het karton van de stukjes voelt anders.
Wat erop staat? Precies: ?????
Op het moment heb ik nog geen idee of ik de puzzels af ga maken. Of ik het leuk vind om te puzzelen zonder te weten wat het wordt, maar ik ben in ieder geval begonnen.
En al puzzelend leg ik de link naar het leven. Want is het leven eigenlijk ook niet een grote puzzel? Waarin we ons best doen het complete plaatje rond te krijgen, maar waarbij we elk stukje in handen moeten hebben om dat te bereiken?
We kunnen geen stukjes overslaan…
En waar we bij een normale puzzel nog eens op de doos kunnen spieken hoe het plaatje eruit moet gaan zien, is dat bij deze puzzel onmogelijk. Net als bij ons leven. Want we kunnen nog zo hard ons best doen en alle stukjes proberen bij elkaar te zoeken. We kunnen passen en meten, garantie op een uitkomst hebben we gewoon niet. En even spieken hoe het zal worden kan al evenmin.
Vertrouwen op het complete plaatje
Als we dus vastlopen, kunnen we twee dingen doen: we schuiven de puzzel aan de kant en richten ons op andere dingen óf we blijven vertrouwen dat het complete plaatje wel duidelijk wordt. Dat het totaalbeeld mooier wordt dan wat we nu kunnen zien.
Dat we door stukjes heen moeten waarop we alleen maar grauwe kleuren zien. Of stukjes waar we geen touw aan vast kunnen knopen. Maar zodra alle losse stukjes een geheel gaan vormen, ontstaat er duidelijkheid. Inzicht, overzicht, heelheid.
Dat kost geduld, soms eindeloos geduld. Het kost ook vastberadenheid om door te gaan. Om stukje voor stukje uit te werken. Bloot te leggen waar het stukje voor staat. Het aan te gaan en soms ook te incasseren dat je even stil lijkt te staan.
In het leven van alledag merk ik het ook. Soms denk ik: ik weet het even niet meer. Dan weer lijken dingen niet vooruit te komen. Of alles lijkt even grauw en uitzichtloos. Op andere momenten realiseer ik me juist heel bewust dat ik even stil moet staan om verder te komen. Dat ik de stukjes mag herschikken, opnieuw mag kijken en vertrouwen op het grote geheel dat mag ontstaan. Als een krachtig geheel van doorzettingsvermogen, van geduld, van aankijken, volhouden en aangaan wat is.
Meer lezen over dit thema?
Loslaten of toelaten
Zelfreflectie in een verdeelde wereld
