Doordat ik in de afgelopen jaren veel deelde over het gebeuren in de wereld, kwam ik geregeld met mensen in gesprek die zeiden: ‘Ja, maar wat jij doet, dat durf ik niet.’
Ik begrijp het, maar vind het ook verdrietig als ik besef hoeveel mensen zich wel willen uitspreken, maar zich toch vaak stilhouden.
Waarom houden we ons stil uit angst voor kritiek?
Hoe komt het toch dat wij zo vastzitten in het ‘ja maar, wat als…’?
We zijn zo gewend aan ons maar aanpassen.
Niet zeuren.
Niet te moeilijk doen.
Niet willen opvallen.
En al helemaal niet buiten de groep willen vallen.
Want laat je van je horen, dan krijg je commentaar.
Kritiek.
Afkeuring.
En dat voelt ongemakkelijk.
Zo ongemakkelijk zelfs dat het ervoor kan zorgen dat we aan onszelf gaan twijfelen. En daardoor houden we ons nog liever maar stil…
Opstaan voor mijn kinderen
Ikzelf leerde me eigenlijk pas heel direct uitspreken toen ik opstond voor onze kinderen.
Daarvoor gaf ik ook wel mijn mening, maar geregeld hield ik me ook stil.
Vooral als het om dingen voor mezelf ging.
Toen onze kinderen echter vastliepen in het onderwijs, had ik voor mijn gevoel geen keus.
Ik moest gaan staan om hen een stem te geven.
Dat was absoluut niet altijd makkelijk, maar als ik zie wat het ons gebracht heeft, dan ben ik nog altijd dankbaar dat ik de kracht en moed vond om voor hun geluk te kiezen.
Tijdens de coronajaren voelde ik diezelfde innerlijke laag: ik had geen keus meer.
Ik moest me uitspreken bij het zien van zoveel onlogica, zoveel regels die niet deugden en zoveel onrecht dat er plaatsvond.
Dichter bij mezelf komen
Ik had dat echter niet gekund als ik in de jaren daarvoor niet al had geleerd dichter bij mezelf te komen. Dat deed ik door mijn angsten en daarmee hobbels en bobbels aan te gaan. In het traject dat ik met de kids liep, maar ook in de periode dat ik ziek was.
Niets meer uit de weg gaan, keuzes maken en mezelf de ervaring gunnen van groei.
Want dat is wat er uiteindelijk kan ontstaan als we dichter bij onszelf komen en, waar nodig, onze mond open durven te doen.
Van leven in een harnas naar het voelen van vrijheid
De stappen die ik zette om dat te leren en zo van een leven in een ‘harnas’ naar het voelen van vrijheid te gaan, beschreef ik jaren geleden al eens in een boek. Ik liet het door twijfel (en kritiek) echter op de plank liggen.
Door processen die ik op dit moment doorleef, realiseerde ik me dat ik eigenlijk bezig ben om nog een stapje dieper te gaan.
In het verwerken van kindpijn, van trauma en van aangeleerde overtuigingen.
Ik kijk nog verder naar wat focussen op dankbaarheid en vertrouwen doet. Maar ik kijk ook naar vergeving en de valkuil van het overslaan van stappen in verwerking.
Mijn manuscript opnieuw op tafel
In dat proces kwam, tijdens mijn dagen aan het strand, mijn eerdere manuscript weer op tafel. Ik las het door en besefte dat hier de basis lag van wie ik nu ben. Ik schrapte de ‘therapeutische delen’ en zo bleef mijn afgelegde pad over.
Inmiddels zijn er mensen gestart met lezen en hoewel ik destijds al mooie reacties kreeg, vind ik het een spannende stap. Het is zo kwetsbaar om je proces open en eerlijk te delen…
Van de week kreeg ik echter een appje:
Wauw, wauw, wauw… Wat inspirerend, herkenbaar en vol liefde geschreven…
Ik schiet mooi op in je boek. Dit is alvast een voorschot op mijn bevindingen.
Kippenvel kreeg ik, want dit is wat mijn achterliggende gedachte altijd is geweest. Als er ook maar één persoon is die (h)erkenning en inspiratie kan halen uit mijn pad, dan is mijn doel al bereikt.
Mezelf de ruimte gunnen om mijn pad te volgen
Jarenlang was ikzelf die persoon, maar nu ga ik toch eindelijk stappen zetten om het de wereld in te brengen. Juist omdat ik denk dat het zo belangrijk is dat we steeds meer onze stappen durven te zetten. Dat we onszelf de ruimte gunnen om te zijn wie we willen zijn en het leven omarmen in vertrouwen en dankbaarheid voor wat er is. Ondanks alle onrust, ziekte, verdriet en pijn.
Tegelijkertijd zet ik mijn eigen vervolgstappen.
Wetend dat ik steeds mag kiezen hoe ik met de dingen van het leven om wil gaan. Dat ik bewuste keuzes kan maken voor Ja of Nee. Dat mijn leven niet pas goed kan zijn als alle onrust verdwenen is, maar dat het en… en kan zijn.
Ondanks alles ruimte maken voor jezelf. Voor die focus op vertrouwen. Die focus op dankbaarheid. En voor mij hoort daar ook het bewust voelen bij dat ik geleid én gedragen word bij elke stap die ik zet.
Zo vind ik mijn weg, dwars door kritiek en hobbels heen.
Jaren geleden startte voor mij de reis van Overleven naar Leven en elke dag ben ik dankbaar voor de stappen die ik durfde te zetten.
Meer lezen over mijn proces? Lees dan ook:
– Reflectie op onszelf in een verdeelde wereld
– Je hart volgen
Over de auteur
Johanna Koopman is schrijver en zelfstandig ondernemer. Zij schrijft vanuit haar eigen ervaringen over dankbaarheid, persoonlijke ontwikkeling, mindset, (moes)tuinieren, water, leefomgeving en veranderingen in de maatschappij. Daarnaast is zij onafhankelijk Enagic®-distributeur en begeleidt zij mensen wereldwijd bij vragen over onder andere Kangen Water® en emGuarde.
Lees meer over Johanna
